Vandaag een dag in de flat. Ik zag er al een beetje tegenop.
Dan kom je thuis en ik zag het meteen….. fiets gejat. Voor de zekerheid nog even in de kelder gekeken of er misschien een barmhartige Samaritaan zo vriendelijk is geweest hem daar veilig te stellen. Helaas, geen Samaritaan.
Dit is balen, jongens. Mijn fiets is mijn vervoermiddel. Boodschapjes, bezoekjes, alles in deze stad deed ik op de fiets. En nu rijdt er een of andere stinkjunk op mijn fiets. Woest kan ik hierom worden!
Brievenbus geleegd en naar boven. Bovenop de stapel post ligt een handgeschreven envelop.
De brief begint met een uitnodiging voor een etentje.
Om het heugelijke feit te vieren dat mijn moeder een week geleden haar vierde huwelijk heeft afgesloten.
Jawel, het serpent is al een week getrouwd. Afgelopen zondag kreeg ik nog haar verwijtende woorden over me heen. En nu blijkt mevrouw getrouwd te zijn zonder daar ook maar iets over te zeggen. En oh ja, of we dat willen komen vieren vlak voor de kerstdagen.
Ik kan hier dus met mijn pet niet bij!
Ze heeft pech. Met de kerst zitten wij lekker in Frankrijk. De groeten met haar partijtje. Want Frankrijk of niet, mij zal ze daar niet zien.
De maskerade duurt voort. Diep in mijn hart wil ik geen donder meer met dit hele zooitje te maken hebben.
Wat een rotdag.