Vanmorgen bij de tandarts geweest. Gewoon, even voor controle. En even mijn kroon vastplakken. Die was er vorige week voor de 20.000ste keer uit komen zetten.
Nou, dat viel tegen dus. Al met al is hij een uur met me bezig geweest. Kroon erin, kroon eruit. Beetje bijslijpen, kroon erin, kroon er weer uit…… 6 keer moest het opnieuw. Alsof er geen eind aan kwam. De 6e keer was het voor mijn gevoel nog niet je dat. Misschien moest ik er weer opnieuw aan wennen, dus we gokken het er maar op dat hij zo goed zit.
Moe weer terug naar het werk. Waar ik aangesproken werd door collega’s die enthousiast raadselachtige toespelingen maakten op het feit dat ik les ging geven.
Ik, lesgeven? Waar hadden ze het toch over. Dus maar even een gesprekje met de baas. Die was zichtbaar teleurgesteld, omdat ze het er graag zelf in een rustig gesprek met me over had willen hebben. Ze vroeg me na te denken of ik cursussen wilde geven over mijn ‘oude’ werkzaamheden. Ondanks het feit dat ik daar weggetreiterd ben zijn de bazen aldaar mij niet vergeten. Ze zoeken iemand die de kennis bezit en dit kan overdragen aan nieuwe en ervaren collega’s die bijspijkeren behoeven. Ze konden eigenlijk maar een naam bedenken. Mijn bazin beseft hoe emotioneel dit mogelijk bij mij kan zijn dus vraagt me dit rustig te overdenken.
Hier hoef ik eigenlijk geen twee keer over na te denken. Wat een kans!! Natuurlijk, de kans is groot dat ik ooit een van die ‘fijne’ collega’s in de schoolbanken krijg. Maar dan zijn de kaarten even anders geschud. Bovendien betaalt het een poepie meer salaris dus…..
Ik ben blij. Hartstikke blij.
Maar voorlopig doe ik maar even alsof ik vreselijk diep nadenk.