Mijn neefje was jarig en gaf vandaag zijn feestje. Niet bepaald iets om mij op te verheugen. Schreeuwende kinderen, plakkerige tafels van de cola, chips en allerhande lekkernijen.
Uitgebluste moeders wiens wereld niet verder strekt dan het gezin, de scholen en hun bijbaantjes.
En natuurlijk mijn fantastische familie. Dat alleen al zou een reden zijn om weg te blijven.
Maar hij viert vandaag zijn verjaardag, dus zal ik daar bij zijn. Voor hem.
Ik was de eerste. Een meevallertje omdat er dan gelegenheid is om even rustig bij te kletsen in een omgeving die mij goed gezind is. Tenminste, dat dacht ik. Binnen 5 minuten is er slaande ruzie. Verwijten over de manier waarop ik mijn leven lijdt. Deze aanval kwam uit onverwachte hoek en begreep ik totaal niet. Maar mijn zusje had geen oren naar mijn verzoek te respecteren hoe ik leefde en hoe ik dat in wilde richten. Verwijten vliegen over en weer.
Saved bij the bell. Het volgende bezoek kondigde zich aan. Mijn moeder met haar geweldige nieuwe vriend, met wie ze al een paar maanden samenwoont. Ja hoor, dat kon er ook nog wel bij.
Hypocriete lachjes en welkomstwoordjes, gevolgd door de bekende verwijten. Dat ik toch maar weer snel langs moest komen, want ik was toch wel heel lang niet geweest. Ik slik mijn woorden in en zoek een veilige hoek.
De nieuwe vriend kwam naast me zitten. Een zeer met zichzelf ingenomen mannetje die het gelijk van de wereld aan zijn kant heeft. Na een betoog van een kwartier over hoe geweldig hij wel niet van alles en nog wat gedaan heeft begint ook hij te koeren dat ik maar snel weer eens langs moest komen. Weer slik ik mijn woorden in. Mijn flat heeft hij namelijk nog nooit gezien. Hoera, de familie is nog een hypocriet rijker.
Ik probeer wat andere gesprekken op te vangen. Het gaat over kinderen, de scholen, nog meer over de kinderen en natuurlijk de scholen van de kinderen.
“En jij, zus?” ik schrik wakker en probeer me te herinneren waar het over ging. “Wat bedoel je? Ik heb het even niet gevolgd”, mijn woorden gericht aan de vragenstelster. “oh nee, laat maar”, was het antwoord, gevolgd door een pijnlijke stilte. De stilte duurt voort en er wordt wat ongemakkelijk gekucht en heen en weer geschoven op de stoelen.
“Wat dan?”vraag ik mijn zusje, die vervolgens een sussend gebaar maakt, ten teken dat ik maar niet meer om die vraag moet vragen.
Duidelijker had ze niet kunnen zijn. Ik wist gelijk wat de vraag inhield.
Peinzend kijk ik naar mijn hand. Twee korte lijntjes die de belofte van twee kinderen inhielden. Een belofte die niet uit gekomen is. Het verschil tussen bestemming en lot. En ik weet: begrijpen zullen ze het nooit.
Ik moet gaan. Hier wil ik niet meer zijn.