“Kom eens even kijken, Raven.” Hij zit voor de pc en ik zie op een afstandje dat hij foto’s bekijkt.
“Eerst even andere schoenen aan, hoor.” Klaag ik. Hoge hakken zijn leuk, maar niet als de dag op de Vierdaagse van Nijmegen heeft geleken.
“Kom dan maar ff hier zitten”, zeg hij, en klopt uitnodigend op zijn schoot. Mijn slofjes moesten dus maar even wachten.
Ik kruip op schoot en nestel me behaaglijk tegen hem aan. Heerlijk zo’n grote man.
“Hier neem ik je mee naartoe”. Langzaam klikken de foto’s voorbij.
Ik zie bergen, lachende mensen op terrassen, idyllische huizen, prachtige lavendelvelden, wijngaarden, skipistes, idioot grote supermarkten (hoeveel kassa’s zag ik? 53?), rare kiekjes van mensen die schijnbaar hun best doen zo raar mogelijk in beeld te komen. Rust, gezelligheid en saamhorigheid. Dat is wat ik zie.
We dromen samen even weg. Eindelijk gaan we samen naar Frankrijk. Naar de plek waar je hart ligt.
Ik heb er al zoveel over gehoord. Zo vaak heb ik afscheidswoorden geschreven als je daar de rust ging zoeken die je nodig had. En nu gaan we samen. Je wilt dat het ook mijn oase van rust wordt.
Samen zullen we daar de kerstdagen doorbrengen, tijdens de maaltijden vergezeld door zijn talloze vrienden. Lieve mensen die mij nu al op afstand in hun hart gesloten hebben. De warmte is op afstand voelbaar.
Ik kan het nog nauwelijks geloven.
WE GAAN NAAR FRANKRIJK!